بلوط
بلوط خشک یکی از فرآوردههای طبیعی و ارزشمند جنگلهای ایران است که از میوهی درخت بلوط بهدست میآید؛ درختی که در مناطق کوهستانی زاگرس و بخشهایی از جنگلهای شمال بهصورت گسترده رشد میکند. این میوه پس از جمعآوری در فصل پاییز، تمیز و خشک میشود تا قابلیت نگهداری طولانیمدت و استفاده در مصارف دارویی، خوراکی و سنتی را داشته باشد. بلوط خشک طعمی ملایم و کمی گس دارد و به همین دلیل در بسیاری از مناطق ایران بهعنوان یک مادهی طبیعی برای تهیهی دمنوشها یا کمک به سلامت دستگاه گوارش مورد توجه قرار گرفته است.
در طب سنتی، بلوط خشک جایگاه مهمی دارد و معمولاً برای تقویت معده، رفع اسهال، کاهش التهابهای گوارشی و استحکام بدن استفاده میشود. پودر بلوط، که از آسیاب کردن مغز خشکشدهی آن تهیه میشود، در گذشته بهعنوان یک مادهی مقوی شناخته میشد و گاهی همراه با عسل یا شیر مصرف میگردید. دمنوش بلوط نیز برای کاهش ناراحتیهای معده، کنترل ترشکردگی و کمک به هضم بهتر توصیه شده است. این دمنوش رنگ قهوهای روشن و عطر طبیعی جنگلی دارد و اگر همراه با دارچین یا عسل دم شود، طعم آن مطبوعتر میشود.
بلوط خشک علاوه بر خواص داخلی، در برخی مناطق برای مصارف پوستی نیز به کار میرود. از جوشاندهی آن برای شستوشوی پوستهای حساس یا ملتهب استفاده میشود، زیرا گفته میشود ویژگیهای قابض طبیعی دارد. در روستاهای زاگرس، از بلوط خشک در تهیهی برخی غذاهای سنتی مانند “قهوه بلوط” یا ترکیبهای غلیظ مقوی استفاده میشود که انرژیزایی بالایی دارند و در فصول سرد سال بسیار محبوباند.
این محصول باید در جای خشک، خنک و بهدور از نور مستقیم نگهداری شود تا عطر، رنگ و کیفیت طبیعی آن حفظ گردد. بلوط خشک با اینکه یک مادهی کاملاً طبیعی است، اما بهتر است افراد دارای بیماریهای خاص یا زنان باردار قبل از مصرف منظم آن با متخصص مشورت کنند.
بلوط خشک یکی از هدایای ارزشمند جنگلهای ایران است؛ محصولی ساده، اما کاربردی، که سالهاست در عطاریها برای تهیهی دمنوشها، پودرهای مقوی و ترکیبهای سنتی مورد استفاده قرار میگیرد.
